صدای محسن یگانه اولین‌بار در آهنگ‌هایش شنیده شد كه در خانه با یكی دو گیتار ضبط شده بودند؛ بدون كیفیت. گیتار درب و داغونی می‌زد، اما آهنگ‌هایش به دل مردم نشست. اوایل كسی اسمش را هم نمی‌دانست. اما كم‌كم جوری شد كه طرفدارانش دنبال آهنگ‌های جدید او می‌گشتند. یگانه پس از آن همكاری‌اش را با محسن چاوشی شروع كرد و با هم تعدادی آهنگ دوصدایی منتشر كردند، برخی را این محسن ساخته بود و تعدادی را آن محسن دیگر! اینگونه شد كه نام او را هم شنیدیم؛ وقتی به سبك آهنگ‌های زیرزمینی اسم خواننده و Arranger (!) را اول آهنگ‌ها می‌گفتند و این كار از آن به بعد مد شد.
تیم سه‌نفره چاوشی، یگانه و حامد هاكان شدند سردمدار نوعی موسیقی كه پیش از آن نظیرش را تحت عنوان «واسوخت» در آثار قدما شنیده بودیم؛ ترانه‌های ضدعشق! اما اینها آنقدر در این كارها افراط‌ كردند كه كار از «واسوخت» گذشت و خودشان اسم موسیقی‌شان را گذاشتند «موسیقی سیاه»! نامی كه واقعا برازنده آن فرم موسیقی بود. در این موسیقی سیاه انواع و اقسام ناله و نفرین‌ها به معشوق بی‌وفا نسبت داده می‌شد: «خدا الهی بزنه به كمرش! و...»از آن بدتر اینكه این سبك اگرچه به مرور توسط این تیم تعدیل شد، اما دنباله‌روی متعصب دیگری یافت كه تعدادشان در این ۵-۴سال اخیر روز به روز بیشتر شده و متاسفانه یا خوشبختانه بخش اعظم ترانه‌های- اغلب زیرزمینی- سال‌های اخیر را تشكیل داده‌اند. از سوی دیگر سیاست‌های دفتر موسیقی وزارت ارشاد در بستن راه‌های انتشار مجاز برای این قبیل خوانندگان باعث شده كه روز به روز آمار خروجی‌های مجاز موسیقی كاسته شده و بر خروجی‌های غیرمجاز آن افزوده شود. محسن رجب‌پور (مدیر شركت ترانه‌های شرقی و مدیر برنامه‌های آریان، بنیامین و...) در این‌باره می‌گوید: «در سال ۸۶ موسیقی ایران شاهد ۲۲۰ خروجی مجاز و در مقابل ۸۵۰ خروجی غیرمجاز بوده است و اگر فكر خاصی برای این معضل نكنیم، تعداد خروجی‌های مجاز موسیقی ظرف یكی دو سال آینده به عددی دو رقمی تبدیل می‌شود.» ارزان و دم‌دستی‌شدن تجهیزات صدابرداری در سال‌های اخیر هم بر این مسئله دامن زده تا هركس با خرید یك ساندكارت حدودا ۱۰۰هزار تومانی بتواند در خانه‌اش هرچه می‌خواهد ضبط كند؛ بدون نیاز به مجوز و هر فیلتر دیگری.
رانده شدن موزیسین‌ها به زیرزمین، به نفع هیچ‌كس نیست. نه خواننده و آهنگ‌سازی كه حاصل كارش را به صورت رایگان روی اینترنت قرار می‌دهد و در عوض هرچه دلش می‌خواهد می‌خواند؛ نه شنونده‌ای كه معلوم نیست چه‌جور موسیقی با چه شعر و ترانه‌ای و چه كیفیتی به گوش‌اش می‌رسد. كه امروز می‌بینیم سطح كارهای شنیداری مردم در حد همین آثار زیرزمینی تنزل پیدا كرده؛ و نه حتی وزارت ارشادی كه می‌تواند با اندكی تسامل و تسامح تمام این خوانندگان را به آغوش خود بخواند؛ آنهایی را كه توانایی ارائه موسیقی خوب دارند انتخاب و حمایت كند، و آهنگ‌های خوب‌شان را با كیفیت مناسب و اصلاح ترانه‌ها- در صورت لزوم- از كانال خود منتشر كند. این‌طوری هم موزیسین‌ها از خواندن اراجیفی كه در برخی آهنگ‌های زیرزمینی می‌شنویم، نجات می‌یابد، هم موسیقی با كیفیت و مناسب به گوش مردم می‌رسد و از همه مهم‌تر اتوریته دفتر موسیقی به عنوان تنها مرجع ذیصلاح انتشار آثار موسیقایی در كشور حفظ می‌شود.
اما راندن اهالی موسیقی به زیرزمین به نفع چه كسی است؟ مگر در این سال‌ها مجوز گرفتن خوانندگان سابقا زیرزمینی (از جمله رضا صادقی، بنیامین، محسن یگانه و...) چه اتفاق هولناكی رقم زد؟! جز این است كه مجوز گرفتن چنین خوانندگانی، دیگران را نیز به رفتن به سوی ارشاد و عبور از فیلترهای آن ترغیب می‌كند و این، مساوی است با به محاق رفتن موسیقی زیرزمینی؟ به قول رضا مهدوی- رئیس‌ سابق مركز موسیقی حوزه هنری- «تمام جوانانی كه استعداد و علاقه‌ای برای كار كردن در زمینه موسیقی دارند، حق دارند كه- بسته به توانایی‌شان- از بودجه و امكانات دولتی كه در حقیقت متعلق به خود آنهاست، بهره‌مند شوند. وظیفه ما هم ارشاد و هدایت آنهاست، نه سرخورده كردن‌شان و ترغیب آنها برای فعالیت زیرزمینی.» مهدوی از زمان تصدی ریاست مركز موسیقی حوزه هنری چنین سیاستی را در پیش گرفت. او با میدان‌دادن به جوانانی كه از مجوز گرفتن ناامید شده بودند، آنها را به‌سوی حوزه جذب كرد و در همین راستا آلبوم «ترنج» محسن نامجو را هم منتشر كرد. آلبوم‌های محسن چاوشی و محسن یگانه هم با اصلاح ترانه‌هایشان و تغییراتی در موسیقی (از جمله اضافه‌كردن سازهای ایرانی به آنها و...) در نوبت انتشار حوزه قرار داشت كه دفتر موسیقی ارشاد طرز فكر و رفتارهای مهدوی را برنتابید و در نهایت طی یك پروسه بلند مدت، او از ریاست مركز بركنار شد!
سبك‌های دیگری نظیر راك، رپ و... نیز سرنوشت مشابهی از سوی ارشاد داشته‌اند. تخطئه بی‌برو برگرد دو سبك موسیقی بیشتر به پاك‌كردن صورت مسئله شبیه است تا حل آن! قابل انكار نیست كه كارهای نامناسبی در این سبك‌ها بعضا به گوش رسیده‌اند. اما بستن كامل همه درها به روی آثار راك و رپی كه می‌توانسته خوب باشند، مساوی است با میدان‌دادن به آثار بی‌محتوا و نامطلوب خارجی یا زیرزمینی. اتفاقا اگر از رواج چنین آثاری بیم داریم، باید از آثار راك و رپ با محتوا و مضمون مناسب حمایت كنیم تا علاقه‌مندان این سبك‌ها به سمت نمونه‌های نامطمئن آنها جذب نشوند. اگر بپذیریم كه سبك‌ها تنها زبان‌ها و گویش‌های متفاوتی برای بیان موسیقی هستند، خواهیم دید كه انكار آنها چندان عاقلانه نخواهد بود مثل این است كه بگوییم از امروز همه مردم دنیا به یك زبان سخن بگویند و یا دیگر كسی حق ندارد از گویش‌ آذری یا كردی استفاده كند! انتشار مجاز آلبوم محسن یگانه، اتفاق مثبتی است، خیلی مثبت. روز به روز باید از تعداد این خوانندگان زیزمینی كاسته و به تعداد روزمینی‌ها بیفزاییم. شنیده می‌شود كه آلبوم محسن چاوشی هم در دست انتشار است و اینها هم خبرهای خوبی هستند. قبول كه شاید اینها بهترین نمونه موسیقی- و موسیقی پاپ- نباشند. قبول كه شاید كاستی‌هایی داشته باشند. اما مگر همه اساتید بزرگ موسیقی ایران، كار ضعیف ندارند؟ اصلا كدامیك از آلبوم‌های چند سال اخیر شجریان، علیزاده، لطفی، مشكاتیان و... در حد شأن و نام آنها بود؟ بپذیریم كه این جوانان نیز حق خواندن دارند، هر چند خام، هر چند ناپخته، هرچند نیازمند هدایت و... نیازمند هدایت، نه...!